3 en 4 februari 2007 - Heiloo, Grote Theaterzaal GGZ NHN (vh Willibrordus)
Dit concert was de afsluiting van het 30-jarig jubileum van Sine Nomine.
| Chacony in g | Henry Purcell (1659-1695) | VU-Kamerorkest |
| Orkestsuite uit de Tragédie Lyrique ‘Roland’ | Jean Baptiste Lully (1632-1687) | VU-Kamerorkest |
| Dido and Aeneas | Henry Purcell (1659-1695) |
|
| Met medewerking van: | ||
| Klaartje van Veldhoven |
Dido | |
| Robert-Jan Agricola |
Aeneas | |
| Marian Dijkhuizen | Sorceress, Spirit | |
| Kristina Bitenc | Belinda, First witch | |
| Adeline Delterme |
Second woman, Second witch | |
| Bert de Vries | Verteller | |
| Frank van Wijk | Klavecimbel | |
| VU-Kamerorkest | Orkest | |
| Lettie Oosterhof | Regie | |
| Marianne Zuidema | Bewegingsadviezen |
Korte inhoud
Toen Vergilius ‘Dido en Aeneas’ schreef (Verhalen van Aeneas, Boek IV. 29 v. Chr.) speelden de goden de hoofdrol. In hun almacht bepaalden zij de levensloop van de mensen. Aeneas moest de stichter van Rome worden, of hij wilde of niet. En Carthago moest uiteindelijk ten onder gaan.
In het 17de-eeuwse libretto van Nahum Tate dat Purcell toonzette, zijn de goden nagenoeg verdwenen. Wel zijn er nu de heksen, vage nakomelingen van schikgodinnen. Zij bepalen wat Dido en Aeneas moeten doen.
En in de 21ste eeuw, nu wij de opera uitvoeren? De meeste mensen in Nederland zullen niet meer geloven dat goden en heksen hun lot bepalen. Maar de vraag blijft hoeveel vrijheid een mens heeft om zelf keuzes te maken.
Is het levensverhaal al geschreven of kun je het nog bijsturen?
Scène 1
Dido heeft verdriet: haar man Sychaeus is door haar broer Pygmalion vermoord. Maar Dido is ook een sterke vrouw. Ze heeft een nieuw begin gemaakt met de stichting van Carthago. Ze lijkt haar leven onder controle te hebben.
Dan komt Aeneas uit het verwoeste Troje en Dido wordt verliefd op hem. Moet ze luisteren naar haar gevoel of naar haar verstand dat zegt dat deze held niet de ware liefde is?
Twee vriendinnen, Belinda en ‘de tweede vrouw’ proberen haar op te vrolijken en uiteindelijk kiest Dido voor Aeneas. Het koor ondersteunt de actie van Dido’s vriendinnen en alles loopt uit op een feest.
Maar dan wordt het feest door de verteller stopgezet: is er wel reden voor feest? Heeft Dido in vrijheid een goede keus gemaakt?
Scène 2
Terwijl Dido en Aeneas in elkaars armen liggen komen de twijfels, in de vorm van angstaanjagende heksen bij hun bed. Zij willen de twee geliefden uit elkaar drijven en spelen daartoe hun macabere spel.
Het koor sluit zich aan bij de heksen.
Scène 3
De dag verdrijft alle nachtmerries van de nacht. Dido, Aeneas en hun vriendinnen bevinden zich in het bos om zich te vermaken. Al gauw blijkt dat de donkere wolken slechts even verdwenen waren. Het noodweer dwingt allen te vluchten. Aeneas blijft achter en nu vraagt híj zich af of hij voor de liefde of voor zijn roeping moet kiezen. Hij keert terug, maar verzet zich tegen Dido’s omhelzing. Dan dringt het tot Dido door dat de controle die ze over haar leven dacht te hebben, er niet is.
De verteller probeert haar te laten zien dat daarmee nog niet alles verloren is.
Scène 4
Aeneas’ metgezellen en zijn scheepsmaten maken zich klaar om scheep te gaan. Ze kussen hun Carthaagse vriendinnetjes vaarwel, die op hun beurt al weer uitkijken naar een ander schip vol zeelieden. Je moet immers meebuigen op de kronkelige wegen van het leven, anders ga je er zelf aan onder door.
De heksen zien vol vreugde dat het schip klaar ligt om weg te zeilen. En het koor jubelt met hen mee. Dido lijkt verslagen.
Scène 5
Dido geeft de strijd op. Nog één keer probeert de verteller haar te laten zien dat met het vertrek van Aeneas haar leven niet ten einde is.
Maar het verhaal is geschreven en niet meer te veranderen. Zoals het leven vaak een spoor trekt dat de mens maar zeer ten dele zelf kiest. In een dramatisch duet gaan de geliefden uiteen.
Dido maakt een eind aan haar leven.